Ik zei ooit: “Nooit de ouderenzorg…”
Wat leuk dat je op mijn blog bent beland!
Ik ben mbo-verpleegkundige en werk met veel passie op een gesloten afdeling in een verpleeghuis, waar ik zorg voor ouderen met dementie. Geen dag is hetzelfde. Juist die afwisseling maakt dit werk zo bijzonder en uitdagend.
Grappig genoeg had ik vroeger nooit gedacht dat ik in de ouderenzorg terecht zou komen.
Sterker nog: ik zei altijd dat dit juist de doelgroep was waar ik nooit mee wilde werken.
“Je denkt toch niet dat ik oude mensen ga wassen?”
En hoe moest ik me dat eigenlijk voorstellen? Bewoners onder de douche en ik er in bikini naast?
Alleen die gedachte al zorgde ervoor dat ik de ouderenzorg meteen afschreef.
Gelukkig ontdekte ik al snel dat mijn beeld van de ouderenzorg totaal niet klopte. De werkelijkheid bleek heel anders te zijn – en eerlijk gezegd ook veel mooier dan ik ooit had kunnen bedenken.
Het laatste wat ik wilde… werd precies wat ik nodig had
Mijn weg naar het verpleegkundige vak begon eigenlijk al een paar jaar eerder, tijdens de opleiding maatschappelijke zorg. Voor mijn stage moest ik zelf een plek regelen, maar doordat ik daar nét te laat mee was, wees school er uiteindelijk een voor mij aan. “Prima,” dacht ik. “Hoef ik me daar in ieder geval geen zorgen meer over te maken.”
Je raadt het al: het werd de ouderenzorg, op een gesloten afdeling. Uitgerekend de doelgroep waarvan ik zeker wist dat ik er niét mee wilde werken. Mijn eerste gedachte? Help… hoe ga ik dit ooit doen?
Ik vond het ontzettend spannend. Alles was nieuw, ik voelde me jong en onzeker en in mijn eerste week kwam ik huilend thuis. Mensen met dementie kunnen soms onverwacht gedrag laten zien en zonder ervaring wist ik niet goed hoe ik daarmee om moest gaan. Zo vertelde een bewoner dat ze iemand in de hoek van de kamer zag staan, terwijl daar toch echt niemand stond?!
Maar naarmate de weken verstreken, begon alles op zijn plek te vallen. Ik leerde de bewoners kennen, kreeg fijne begeleiding van collega’s en ontdekte hoe bijzonder het is om met deze doelgroep te werken. Achter iedere bewoner schuilt een heel levensverhaal. Juist dat fascineerde me enorm, waardoor ik steeds meer wilde leren over dementie.
En zo vond ik mijn plek
Na die stage wist ik het zeker: dit is waar mijn hart ligt.
Toen ik maatschappelijke zorg had afgerond, besloot ik de opleiding verpleegkunde te gaan volgen. Een keuze waar ik, ruim drie jaar na het behalen van mijn diploma, nog geen moment spijt van heb gehad. Nooit had ik gedacht dat juist die plek, waar ik zo tegenop zag, mijn grootste passie zou worden.