“Maar jij bent toch verpleegkundige?”
Die vraag krijg ik regelmatig als ik vertel dat ik niet zo goed tegen bloed kan. En eerlijk gezegd begrijp ik de verwarring wel. Bij een verpleegkundige denk je toch al snel aan iemand die dagelijks wonden verzorgt, bloed afneemt en met allerlei medische situaties te maken krijgt. Je zou dus misschien verwachten dat een verpleegkundige daar prima tegen kan.
Toch heb ik daar zelf soms wat meer moeite mee.
Hoe kwam ik erachter dat ik niet zo goed tegen bloed kon?
Dit speelt eigenlijk al mijn hele leven een rol. Daarnaast zit de angst voor bloed ook deels in mijn familie. Ik vind het zien van bloed gewoon heel naar. Vermoedelijk komt dat doordat bloed vaak voorkomt bij een negatieve gebeurtenis. Een ongeluk, een wond of pijn zijn nu eenmaal geen situaties waar je vrolijk van wordt.
En dan heb je ook nog die typische geur van bloed. Die ijzerachtige geur.
Alleen al als ik eraan denk, kan ik me een beetje misselijk voelen.
Waarom ben ik dan toch verpleegkundige geworden?
Bloed kan zeker een onderdeel zijn van je werk als verpleegkundige, maar dat hoeft niet altijd. Als verpleegkundige hoef je namelijk niet per se de hele dag aan het bed te staan en er zijn ontzettend veel verschillende werkplekken binnen de zorg.
Toen ik begon aan de opleiding tot verpleegkundige wist ik natuurlijk dat bloed een terugkerend onderdeel zou zijn van de studie. Mijn gedachte was eigenlijk: ik laat het gewoon op me afkomen.
Misschien vond ik bloed alleen maar heel vervelend als het van mezelf was?
Ik wilde me vooral richten op alle mooie en voor mij interessante onderwerpen die de opleiding te bieden had. En dat waren er gelukkig genoeg.
Is het in de praktijk anders dan ik verwachtte?
Ja en nee.
Ondanks dat ik bloed nog steeds niet fijn vind, merk ik dat er op het moment dat ik moet handelen toch een soort professionele knop omgaat. Ik wil mijn bewoners tenslotte graag zo goed mogelijk helpen waar ik dat kan.
Tijdens mijn studie heb ik verschillende stageplekken gehad, waaronder een stage in de revalidatiezorg. Specifiek op een afdeling voor mensen die revalideerden na een amputatie.
Dat betekende… veel wondzorg.
En dat heb ik geweten. Ik heb daar veel grote en zelfs diepe wonden gezien. En achteraf gezien kon ik daar eigenlijk best goed mee omgaan.
Maar niet alles ging mij goed af.
Zo ben ik een keer flauwgevallen na het zien van een heftige wond.
Ik zal je de details besparen. Dat is voor ons allebei waarschijnlijk beter 😉
Natuurlijk baalde ik daar toen wel even van. Maar ik heb er ook van geleerd.
Soms ontdek je tijdens een stage niet alleen wat je leuk vindt, maar ook wat misschien minder goed bij je past.
En voor mij was dat uiteindelijk duidelijk: dit is niet de werkplek voor mij.
Ik heb ontzettend veel respect voor mijn toenmalige collega’s. Zij werken iedere dag met enorm veel passie, kennis en kunde. Wat voor mij soms best pittig was, doen zij met zoveel liefde voor hun vak. Dat vond ik toen al bijzonder om te zien.
Kortom, het was een ontzettend leerzame plek, maar soms ook best wel uitdagend voor iemand die eigenlijk niet zo goed tegen bloed kan. Ik heb dit dan ook eerlijk bij mijn collega’s aangegeven en daar is helemaal niets mis mee. Je bent tenslotte op een stageplek om te leren.
En dan de belangrijkste vraag: kun je een goede verpleegkundige zijn als je niet zo goed tegen bloed kunt?
Jazeker!
Als verpleegkundige hoef je niet overal van te houden wat bij het vak hoort om je werk goed uit te kunnen voeren.
Het gaat er vooral om dat je met passie en liefde werkt, dat je je eigen grenzen kent en dat je hulp durft te vragen wanneer dat nodig is.
Op mijn huidige werkplek kom ik ook regelmatig bloed tegen. Gelukkig wel in mindere mate dan tijdens mijn stage in de revalidatiezorg. Het zijn vaak kleine wondjes die ontstaan door de dunnere en kwetsbaardere huid van ouderen. Die kan ik inmiddels, na heel wat ervaring, prima verzorgen.
En soms heb ik te maken met een wat heftigere wond. Dat is niet erg.
De ene dag gaat het mij prima af en de andere dag vraag ik mijn collega om even mee te kijken of mij te ondersteunen.
En ook dat is prima.
Want verpleegkundige zijn betekent niet dat je overal tegen moet kunnen. Je hoeft niet enthousiast te worden van iedere wond en je hoeft ook niet bij het zien van bloed te denken: wat gezellig, laat mij dat even verzorgen. Je moet vooral weten wat je kunt, waar je grenzen liggen en wanneer je hulp moet vragen.
Dus ja: je kunt absoluut verpleegkundige zijn en niet zo goed tegen bloed kunnen.
Het hoeft niet je favoriete onderdeel van het vak te zijn om het toch te kunnen doen. Want uiteindelijk gaat het er niet om hoeveel bloed je kunt verdragen, maar om de zorg die je iemand kunt geven.
Hoe zit dat bij jou? Is er iets binnen de zorg waar jij écht niet goed tegen kunt?